โพธิปักขิยธรรม37

และนี่เป็นคำอธิบายอย่างเบ็ดเสร็จว่า ::: เหตุไฉนผู้ปฏิบัติตามพุทธวิถี “สติปัฏฐาน-ปฏิสัมภิทามรรค” จึงต้องฝึกปฏิบัติ”ให้ถึงพร้อมด้วยไตรพิธสังขาร” จนเชี่ยวชาญชำนาญ ทั้งนี้ก็เพื่อจะนำอารมณ์นี้ร่วมกับนิมิตของกสิณสมาธิ เป็นพลังเสริมสภาวะถึงพร้อมเข้าสู่ “โพธิปักขิยธรรม37” ในวาระจิตเดียว และแน่นอนที่สุด ซึ่งหากมิได้ฝึกฝนจนชำนาญ ก็มิอาจเข้าถึง 37 องค์ธรรมทั้งหมดได้ในวาระจิตเดียว โดยสิ้นเชิง

แนวทางปฏิบัติตามพุทธวิถี “สติปัฏฐาน-ปฏิสัมภิทามรรค” เพื่อเข้าถึงสภาวะ “โพธิปักขิยธรรม ทั้ง 37 ในวาระจิตเดียว”

โพธิปักขิยธรรม มี 37 องค์ธรรม ประกอบด้วย
สติปัฏฐาน ๔
สมฺมปทาน ๔
อินทรีย์ ๕
พละ ๕
โพชฌงค์ ๗
มรรค ๘
รวม ๓๗ = สถานะ = 37Dimension

::การเชื่อมต่อ อารมณ์กสิณ (สมถกรรมฐาน) เข้ากับ โพธิปักขิยธรรม (ธรรมฝ่ายตรัสรู้ 37 ประการ) คือการยกระดับจิตจาก ความสงบ (สมาธิ) สู่วิปัสสนากรรมฐาน โดย ใช้ฐานของฌานกสิณมาเป็นพลังขับเคลื่อนปัญญา นำไปสู่การดับทุกข์ได้อย่างสมบูรณ์

1.ฐานของการเจริญสมาธิ (กสิณ 10) :
กสิณ คือ การกำหนด จดจ่อ(Obsever) กำหนดอารมณ์บัญญัติภายนอกเป็นนิมิต เพื่อกำหนกเข้าควบคุม (เช่น ดิน น้ำ ไฟ ลม หรือ แสงสว่าง) ทั้งนี้เพราะทุกสรรสิ่ง ล้วนมีเหตุเกิดมาแต่มหาถูตรูป ๔ การกำหนด(Obsever) เพื่อให้จิตนิ่งรวมเป็นหนึ่งที่จะยกระดับจิตขึ้นสู่สภาวะของ อุปจารสมาธิ และ อัปปนาสมาธิ (ฌาน) และเข้าสู่ “โพธิปักขิยธรรม” หากขาดเสียซึ่ง อารมณ์กสิณ จะไม่อาจบรรลุฌาน ทำให้ไม่อาจปฏิบัติโพธิปักขิยธรรมได้

2.การยกจิตขึ้นสู่ โพธิปักขิยธรรม 37 ประการ :
เมื่อจิตตั้งมั่นในระดับฌาน จิตจะมีกำลังมหาศาล ควรนำกำลังนี้มาเจริญปัญญาด้วยหมวดธรรมแห่งการตรัสรู้ ดังนี้

๑. ใช้สติปัฏฐาน 4 (การตั้งสติกำหนดรู้) : นำจิตที่ทรงอารมณ์กสิณมาพิจารณาให้เห็นความจริง

๒. การนำอารมณ์กสิณ เข้าสู่โพธิปักขยธรรม : ใช้ความตั้งมั่นของจิต (สมาธิ) จากกสิณ มาเป็นฐานในการตามดูกาย เวทนา จิต และ ธรรม (เช่น เห็นรูปนิมิตกสิณที่เกิด ดับ และไม่เที่ยง เพราะสิ่งทั้งหลายเป็นสมมุติ อันเป็น “เหตุ” ที่เกิดจากมหาภูตรูป ๔ จีงเป็น “ผล” ให้มี รูปร่าง ตัวตน เรา เขา)

๓. สัมมัปปธาน 4 (ความเพียรชอบ):
การนำอารมณ์กสิณ เข้าสู่โพธิปักขยธรรม : อาศัย ฉันทะ (ความพอใจ) วิริยะ (ความเพียร) จิตตะ (ความใส่ใจ) และ วิมังสา (การใคร่ครวญ) ในอารมณ์กสิณ เพื่อพัฒนาสมาธิให้ก้าวหน้า

๔. อิทธิบาท 4 (ทางแห่งความสำเร็จ):
การนำอารมณ์กสิณ เข้าสู่โพธิปักขยธรรม : ปรับสมดุลระหว่าง สัทธา (ความเชื่อมั่น) กับ ปัญญา รวมถึง สติ สมาธิ และ วิริยะ ให้พอดีกันกับ ในขณะกำหนดอารมณ์กสิณ

๕. อินทรีย์ 5 & พละ 5 (ธรรมที่เป็นใหญ่และกำลัง):
การนำอารมณ์เข้าสู่โพธิปักขยธรรม : การเจริญกสิณจะบ่มเพาะ สัทธา (ความเชื่อมั่นในผลของสมาธิ), วิริยะ (ความเพียร), สติ (การระลึกถึงนิมิต), สมาธิ (ความตั้งมั่นในกสิณ), และ ปัญญา (ความรู้ชัดในสภาพธรรม)

๖. โพชฌงค์ 7 (องค์แห่งการตรัสรู้):
การนำอารมณ์กสิณ เข้าสู่โพธิปักขยธรรม : เมื่อจิตกำหนดกสิณ จนเกิด ปิติ และ สุข ให้ประคองจิตนั้นไว้ด้วย สติสัมโพชฌงค์ (ความระลึกได้) และ ธัมมวิจยะสัมโพชฌงค์ (การสอดส่องเลือกเฟ้นธรรม เพื่อพิจารณาความไม่เที่ยงของนิมิตกสิณนั้น)

๗. มรรคมีองค์ 8 (ทางไปสู่ความดับทุกข์):
การนำอารมณ์เข้าสู่โพธิปักขยธรรม : อารมณ์กสิณจะถูกนำมาใช้เป็นฐานของ สัมมาสมาธิ (สมาธิชอบ) เพื่อสนับสนุนให้เกิด สัมมาทิฏฐิ (ความเห็นชอบ) และ สัมมาสังกัปปะ (ความดำริชอบ) ตามหลักวิปัสสนา

หมายเหตุ :: โยคาวจร ผู้ปฏิบัติกสิณสมาธิ เมื่อจิตทรงลมพร้อมในภาวะไตรพิธสังขาร ให้เอาอารมณ์กสิณ และนิมิตนั้นมาพิจารณาตามหลักโพธิปักขิยธรรม (วิปัสสนา)

ข้อสำคัญคือ ณ ขณะที่ถึงพร้อมด้วยไตรพิธสังขารนั้น จิตเราอยู่ ณ สภาวะใด ใน ๑ ถึง ๕ ก็ต่อยอดอารมณ์กสิณ จากนั้นไป สภาวะจิตหลังจากต่ด้วยอารมณ์กสิณแล้ว จะเกิด
ปัญญาญาณ เห็นความไม่เที่ยง (อนิจจัง)
ความเป็นทุกข์ (ทุกขัง)
ความไม่ใช่ตัวตน (อนัตตา)

นี้คือการจำแนก อารมณ์ของกสิณ นำไปต่อยอดโพธิปักขิยธรรม สู่การละกิเลส และ บรรลุอมฤตธรรมในที่สุด

สภาวะโพธิปักขิยธรรมในQuamtum Physic :: มิติของระบบหมายถึงจำนวนสถานะหรือ “ระดับอิสระ” ที่จำเป็นต่อการอธิบายระบบนั้น บิตควอนตัม (คิวบิต) ที่คุ้นเคยส่วนใหญ่มี 2 มิติ (เช่นเดียวกับโพลาไรเซชันของโฟตอนที่มีสถานะพื้นฐานสองสถานะ) แต่นักวิจัยสามารถใช้ประโยชน์จากองศาอิสระเพิ่มเติมเพื่อสร้างสถานะควอนตัมที่มีมิติสูงได้

ความก้าวหน้าล่าสุดแสดงให้เห็นว่า Photon หนึ่งๆ จะครอบคลุม 37 มิติพร้อมกัน ซึ่งหมายความว่าสถานะควอนตัมของมันจำเป็นต้องใช้พิกัดอิสระ 37 พิกัด (หรือสถานะพื้นฐาน) เพื่ออธิบายอย่างสมบูรณ์ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว วัตถุในอวกาศธรรมดาต้องการพิกัดเชิงพื้นที่ 3 พิกัด (บวกเวลา)

โฟตอนนี้ต้องการจุดอ้างอิง 37 จุดเพื่อกำหนดสถานะของมัน “Quantum dimensions” พิเศษเหล่านี้ไม่ใช่ทิศทางเชิงพื้นที่ใหม่ตามตัวอักษร แต่เป็นมิติทางคณิตศาสตร์ของปริภูมิฮิลเบิร์ต (สถานะ-ปริภูมิState-Space) ของโฟตอน ซึ่งเข้ารหัสชั้นข้อมูลที่ซ่อนอยู่นอกเหนือจากมิติสามมิติปกติของเรา โดยพื้นฐานแล้ว โฟตอนถูกจัดวางให้ซ้อนทับกันของสถานะที่แตกต่างกัน 37 สถานะพร้อมกัน ซึ่งขยายขีดความสามารถและความซับซ้อนของข้อมูลออกไปอย่างมาก

การทดลอง: การยืดโฟตอนข้าม 37 มิติ ::

ทีมนักฟิสิกส์นานาชาติ (ส่วนใหญ่มาจากมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศจีน พร้อมด้วยผู้ร่วมมือในเดนมาร์กและที่อื่นๆ) ได้ออกแบบการทดลองทางแสงที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง เพื่อให้บรรลุสภาวะ 37 มิตินี้ แทนที่จะใช้อนุภาคสามอนุภาคแยกกัน พวกเขาใช้โฟตอนหนึ่ง (พัลส์แสงหนึ่งพัลส์) และแยกโฟตอนออกเป็น 37 โหมดที่รบกวนซึ่งกันและกัน ซึ่งทำหน้าที่เสมือนระบบควอนตัม 37 ระดับ การทดลองนี้ดำเนินการโดยใช้ตัวประมวลผลโฟตอนแบบไฟเบอร์ ซึ่งเป็นเครือข่ายของเส้นใยแก้วนำแสง ตัวแยกลำแสง ตัวปรับ และตัวเลื่อนเฟส ที่นำแสงผ่านเส้นทางที่เป็นไปได้มากมาย

พัลส์ของโฟตอนถูกมัลติเพล็กซ์ตามเวลา โดยถูกตัดเป็นชิ้นๆ ตามเวลาและส่งผ่านลูปใยแก้วแบบหมุนเวียนพร้อมตัวแยกลำแสงแบบปรับได้ ทำให้พัลส์เดี่ยวสามารถเคลื่อนที่ไปตามเส้นทาง (หรือช่วงเวลา) ที่แตกต่างกันหลายเส้นทางได้อย่างต่อเนื่อง โดยพื้นฐานแล้ว การตั้งค่านี้ได้ “ยืด(stretched)” การปรากฏตัวของโฟตอนออกไปใน 37 ช่องสัญญาณที่แตกต่างกันในเวลาและพื้นที่ คล้ายกับอินเตอร์เฟอโรมิเตอร์แบบหลายเส้นทางที่มีแขน 37 แขน แต่ละเส้นทางสอดคล้องกับสถานะพื้นฐาน ทำให้โฟตอนมีพื้นที่ฮิลเบิร์ต 37 มิติให้อยู่อาศัย

สิ่งสำคัญคือ คณะทีมงานวิจัยได้ปรับแต่งเส้นทางเหล่านี้ (และการรบกวนระหว่างเส้นทาง) เพื่อตอบสนองความสัมพันธ์เชิงตรรกะแบบ GHZ โดยใช้การตั้งค่าการวัดเพียงสามแบบ (บริบทcontexts) ปรากฏผลว่าการทำงานย้อนกลับ จากผลลัพธ์เชิงขัดแย้งที่ต้องการเพื่อกำหนดค่าวงจรออปติก

เครือข่ายใยแก้วนำแสงได้รับการออกแบบอย่างพิถีพิถันด้วยตัวปรับสัญญาณความเร็วสูงและการออกแบบอินเตอร์เฟอโรมิเตอร์แบบ “convolution” เพื่อให้สามารถรวมเอาเอาต์พุต 37 เส้นทางเข้าด้วยกันได้อย่างแม่นยำ ด้วยการพันกันและเชื่อมโยงโหมด 37 โหมดของโฟตอน ระบบจึงสร้างผลลัพธ์ร่วมที่คล้ายกับสถานะพันกันของอนุภาคสามตัวในย่านความถี่ GHZ ยกเว้นในกรณีนี้ “อนุภาค” ทั้งหมดจะถูกเข้ารหัสในมิติต่างๆ ของโฟตอนหนึ่งๆ

เพื่ออ่านผลลัพธ์ นักวิจัยไม่สามารถนับโฟตอนในแต่ละเส้นทางได้ (สถานะเป็นโฟตอนแบบกระจายตัวเดี่ยว) แทนที่จะทำเช่นนั้น พวกเขาใช้การตรวจจับแบบโฮโมไดน์ ซึ่งเป็นเทคนิคการวัดที่ละเอียดอ่อน โดยนำแสงที่ส่งออกมาผสมกับลำแสงเลเซอร์อ้างอิง วิธีนี้วัดรูปแบบการรบกวนควอนตัม (แอมพลิจูดและเฟส) ด้วยความแม่นยำสูง

การวัดด้วยโฮโมไดน์ช่วยให้ทีมสามารถอนุมานความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบทั้ง 37 ส่วนของแสง และตรวจสอบเงื่อนไขพาราด็อกซ์ของ GHZ ได้ โดยพื้นฐานแล้ว ฟังก์ชันคลื่นของโฟตอนกระจายอยู่ใน 37 โหมด และด้วยการรวมเข้าด้วยกันและการวิเคราะห์สัญญาณรบกวน ทีมจึงสามารถตรวจสอบได้ว่าองค์ประกอบทั้ง 37 เชื่อมโยงกันอย่างสอดคล้องกัน

ผลลัพธ์ที่สังเกตได้ตรงกับการทำนายควอนตัมที่แปลกประหลาดและละเมิดคำอธิบายแบบคลาสสิกใดๆ กล่าวอีกนัยหนึ่ง พวกเขาประสบความสำเร็จในการสาธิตความขัดแย้ง GHZ ในสถานะโฟตอนเดี่ยว 37 มิติ ซึ่งเหนือกว่ากรณีสามมิติ (3-Qubit) ทั่วไปอย่างมาก

ที่สำคัญ 37 ไม่ใช่ตัวเลือกแบบสุ่ม แต่กลับกลายเป็นมิติขั้นต่ำที่จำเป็นสำหรับความขัดแย้งสามบริบทเฉพาะที่พวกเขากำหนดขึ้น การมีมิติที่น้อยกว่าจะไม่สามารถสร้างความขัดแย้งนั้นได้ เมื่อมีมิติ 37 ความขัดแย้งเชิงตรรกะ (เช่น ผลลัพธ์ 1 = -1) ก็เกิดขึ้นอย่างที่ทฤษฎีควอนตัมทำนายไว้ “ทิ้งความสมจริงเฉพาะที่ลงถังขยะ” ดังที่ผู้ให้คำอธิบายคนหนึ่งกล่าวไว้

การทดลองนี้ต้องการการควบคุมที่ไม่เคยมีมาก่อน เนื่องจากสถานะ 37 มิติมีความซับซ้อนมากจนทีมวิจัยต้องนำไปปฏิบัติจริงเป็นส่วนๆ (โดยแบ่งออกเป็นกลุ่มย่อยๆ หกกลุ่มของโหมดที่ทำงานแยกกันและรวมกัน) เนื่องจากข้อจำกัดของการทดลอง แม้จะมีความซับซ้อน แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็ชัดเจน พวกเขาได้เตรียมและวัดโฟตอนเดี่ยวในสถานะซ้อนทับ 37 สถานะ ซึ่งเผยให้เห็นความสัมพันธ์เชิงควอนตัมที่ระบบสามมิติแบบคลาสสิกไม่สามารถเลียนแบบได้

Quantum in High Dimensions :

Basic Physics : การทดลองนี้แสดงให้เห็นว่ากลศาสตร์ควอนตัมสามารถแสดงให้เห็นถึง “ความแปลกประหลาด” ที่รุนแรงยิ่งกว่าที่เคยพบเห็น โดยอาศัยสถานะมิติสูง การทดลองนี้ให้หลักฐานโดยตรงว่าความไม่เป็นท้องถิ่นของควอนตัมและบริบทไม่ได้จำกัดอยู่แค่ระบบขนาดเล็กเท่านั้น อนุภาคเพียงตัวเดียวสามารถแสดงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนอย่างยิ่งยวดได้เมื่อกำหนดสถานะภายในจำนวนมาก

ทีมงานวิจัยตั้งข้อสังเกตว่าทฤษฎีควอนตัมนั้น “ไม่ใช่แบบคลาสสิกมากกว่าที่พวกเราหลายคนคิด” ซึ่งชี้ให้เห็นว่าแม้จะผ่านไป 100 ปีหลังจากทฤษฎีควอนตัมถือกำเนิดขึ้น เราอาจยังคงเห็นเพียง “ยอดภูเขาน้ำแข็ง” ของศักยภาพที่แท้จริงของมันเท่านั้น มิติพิเศษทุกมิติเปรียบเสมือนไพ่ใบพิเศษในสำรับของทฤษฎีควอนตัม ที่ไขว่คว้าหนทางใหม่ๆ ให้ความเป็นจริงสามารถท้าทายสัญชาตญาณแบบคลาสสิกของเราได้

Philosophical physics : เรื่องนี้ก่อให้เกิดคำถามว่า หากโฟตอนสามารถมีสถานะ 37 มิติได้ จะมีข้อจำกัดในทางปฏิบัติหรือไม่ หรือธรรมชาติสามารถยอมให้มีความสัมพันธ์ในมิติที่สูงกว่านั้นได้ งานวิจัยนี้ได้ขยายขอบเขตการทดสอบความสมจริงเชิงควอนตัม ทฤษฎีตัวแปรแฝงท้องถิ่นใดๆ ก็ตามย่อมประสบปัญหา (หรือล้มเหลวโดยสิ้นเชิง) ในการสร้างความขัดแย้ง 37 มิติที่สังเกตได้ ซึ่งยิ่งตอกย้ำว่าคำอธิบายเชิงควอนตัมนั้นสมบูรณ์ แม้ในสถานการณ์ที่แปลกประหลาด

Quantum Communication : สถานะควอนตัมมิติสูงสามารถส่งข้อมูลต่ออนุภาคได้มากกว่าคิวบิต 2 มิติทั่วไป ในการทดลองนี้ โฟตอนหนึ่งตัวสามารถเก็บข้อมูลที่มีค่าเท่ากับ “Qubit” ถึง 37 ระดับ ในทางทฤษฎี โฟตอนดังกล่าวเพียงตัวเดียวสามารถเข้ารหัสข้อมูลได้ประมาณ $\log_2(37)\approx 5.2$Bit (แทนที่จะเป็น 1 Bit ในQubit) ในสถานะนั้น

ซึ่งหมายความว่าปริมาณข้อมูลต่อโฟตอนจะเพิ่มขึ้น และมีศักยภาพสำหรับรูปแบบการเข้ารหัสที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นในโปรโตคอลการสื่อสารควอนตัม ยกตัวอย่างเช่น การกระจายคีย์ควอนตัม (QKD) อาจใช้ชุดสถานะขนาดใหญ่ ซึ่งทำให้การดักฟังทำได้ยากขึ้นและเพิ่มอัตราคีย์ นอกจากนี้ สถานะที่มีมิติสูงบางสถานะอาจมีความทนทานต่อสัญญาณรบกวนได้ดีกว่า โดยการสูญเสียโหมดหนึ่งจาก 37 โหมดจะยังคงมีข้อมูลเหลืออยู่ในโหมดอื่นๆ ในขณะที่การสูญเสียโหมดหนึ่งในสองโหมดในคิวบิตนั้นเป็นอันตรายอย่างยิ่ง

แม้ว่าการทดลองนี้ จะเป็นการพิสูจน์หลักการในห้องปฏิบัติการที่มีการควบคุม แต่ก็แสดงให้เห็นถึงความเป็นไปได้ในการจัดการโหมดต่างๆ ของโฟตอนได้อย่างแม่นยำหลายสิบโหมด ในอนาคต เทคนิคที่คล้ายคลึงกันนี้อาจนำไปสู่เครือข่ายควอนตัมแบบหลายช่องสัญญาณ ซึ่งแต่ละโฟตอนจะส่งข้อมูลควอนตัมจำนวนมาก กล่าวโดยสรุป การปลดล็อกมิติที่ซ่อนอยู่เหล่านี้ นักวิทยาศาสตร์สามารถบรรจุข้อมูลควอนตัมลงในอนุภาคแสงเดี่ยวได้มากกว่าที่เคยมีมา

Quantum Processing: ผลลัพธ์ยังมีความหมายที่น่าสนใจสำหรับการประมวลผลแบบควอนตัม สถานะ 37 มิติสามารถมองได้ว่าเป็นรีจิสเตอร์ควอนตัมที่มีสถานะพื้นฐาน 37 สถานะ ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วคือควิดิท (d = 37) การใช้ควิดิทแทนคิวบิตอาจทำให้อัลกอริทึมบางอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น เนื่องจากควิดิทที่มี d สูงหนึ่งตัวสามารถแทนที่คิวบิตได้หลายตัว (แม้ว่าจะมีการแลกเปลี่ยนในทางปฏิบัติในการควบคุม)

การทดลองนี้แสดงให้เห็นถึงการควบคุมสถานะโฟตอนิกที่ซับซ้อนได้อย่างยอดเยี่ยม ซึ่งตรงกับความต้องการของการประมวลผลควอนตัม คอมพิวเตอร์ควอนตัมโฟตอนิกอาจใช้อินเตอร์เฟอโรมิเตอร์แบบไฟเบอร์ที่คล้ายกันนี้ เพื่อดำเนินการทางตรรกะกับสถานะมิติสูง นอกจากนี้ บริบทที่แสดงในที่นี้ยังถือเป็นทรัพยากรสำหรับการประมวลผลควอนตัมอีกด้วย สถานะ “วิเศษ” ที่ช่วยให้ควอนตัมเร่งความเร็วได้นั้นมักอาศัยบริบทที่แข็งแกร่ง (Nonclassical Correlations)

Achieving the Paradox GHZ ที่มีบริบทการวัดเพียงสามบริบท แต่อยู่ในพื้นที่สถานะขนาดใหญ่ นักวิจัยจึงสามารถบรรลุรูปแบบที่เหมาะสมที่สุดของบริบทเชิงควอนตัมนี้ ซึ่งอาจนำไปสู่ข้อเสนอสำหรับข้อได้เปรียบเชิงควอนตัมได้ ตัวอย่างเช่น เป็นที่ทราบกันดีว่าวงจรควอนตัมแบบตื้นหรือคอมพิวเตอร์ควอนตัมที่ใช้การวัดบางประเภทต้องการสถานะที่มีมิติสูงหรือบริบทสูงเพื่อให้มีประสิทธิภาพเหนือกว่าระบบแบบดั้งเดิม

ทีมงานคณะผู้วิจัย มั่นใจว่าแพลตฟอร์มมิติสูงที่พวกเขาจะสามารถนำมาใช้เพื่อ “สร้างข้อได้เปรียบเชิงควอนตัมที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นในระบบมิติสูง(Build even stronger quantum advantages in high-dimensional systems)” ในอนาคต อันสามารถกล่าวอีกนัยหนึ่งว่า นี่คือ วิธีการควบคุมสถานะแสง 37 มิติ ที่จะถูกนำไปปรับใช้กับโปรเซสเซอร์ควอนตัมที่ทำงานบนควิดท์ ซึ่งอาจดำเนินการอัลกอริทึมที่ซับซ้อนโดยใช้ทรัพยากรน้อยกว่าคอมพิวเตอร์ที่ใช้คิวบิตเทียบเท่า

สรุป : ณ เวลานี้ สามารถยืนยันด้วยหลักฐานการวิจัย และ ทดสอบเชิงประจักษได้แล้วว่า “..โฟตอนตัวเดียวถูก “แยก” ออกเป็นมิติควอนตัม 37 มิติ ได้..” และผลที่เกิดขึ้นนี้นั้น เป็นผลลัพธ์ที่ผ่านการพิสูจน์ประจักษ์แล้ว ในการทดลอง ซึ่งตีพิมพ์ไว้ในวารสาร Science Advances เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2568 ไม่ใช่แค่ทฤษฎีหรือข้อเสนอสมมติฐาน เท่านั้น แต่บรรดานักวิจัยได้นำไปปฏิบัติจริง และวัดสถานะของแสงที่มีมิติสูงนี้เป็นที่ประจักษ์ และพิสูจน์ให้เห็นจริงได้แล้ว

สิ่งที่คณะวิจัยได้ค้นพบคือ กลศาสตร์ควอนตัมสามารถคงสภาพไว้ได้ ภายใต้สภาวะที่ห่างไกลจากสัญชาตญาณนี้ กล่าวคือ อนุภาคแสงเพียงตัวเดียวสามารถอยู่ในสถานะต่างๆ ได้หลายสิบสถานะพร้อมกัน และเมื่อจัดวางอย่างเหมาะสม สถานะเหล่านั้นจะแสดงพฤติกรรมร่วมกัน (ผลลัพธ์ของพาราด็อกซ์ GHZ) ซึ่งระบบคลาสสิกไม่สามารถทำซ้ำได้ และการค้นพบปรากฏการณ์นี้ ได้เปิดมิติใหม่ของข้อมูลควอนตัม ที่นักวิทยาศาสตร์สามารถพิสูจน์ และทดสอบได้

การประมวลผลควอนตัม ยังถือว่าอยู่ในช่วงเริ่มต้น แต่การค้นพบเช่นนี้แสดงให้เห็นว่าอนาคตของข้อมูลอาจไม่ได้เกิดขึ้นในโลกที่เรารู้จัก แต่เกิดขึ้นในมิติที่เรามองด้วยตาเปล่าไม่เห็น

การบรรลุธรรมในระดับสูง คือ สามารถเข้าถึง 37 Dimensions ได้ในเวลาเดียวกันตามQuantum Physic นั้น ในทางพระพุทธศาสนาเรียกว่า “การเข้าถึง โพธิปักขิยธรรม 37 ได้ในวาระจิตเดียว” และนี่คือการยืนยันในทาง Quantum Physic ว่า การปฏิบัติตามพุทธวิถี “สติปัฏฐาน-ปฏิสัมภิทามรรค” นั้นทำได้จริง และ ให้ผลอันเหนือธรรมชาติของจักวาลได้จริง

Kuru Rin Po Chae
11 Jul 2569
04:51:pm