:: การเจริญสติปัฏฐาน หมวดอิริยาบถบรรพะ
คำว่า ” ปชานาติ ” เป็นคำกิริยา ที่แปลว่า ” รู้ชัด ” เป็นศัพท์ที่เกิดจากการแปล คือ กล่าวนำไปก่อน เพื่อป้องกันคำพูดเยิ่นเย้อ หรือ ฟังไม่รื่นหูเท่านั้น ซึ่งความจริงท่านให้ความหมายของศัพท์ไว้สมบูรณ์ ดังนี้ ” ปกาเรหิ ชานาติ ปชานาติ ” แปลว่า ” รู้โดยประการทั้งหลาย ชื่อว่า ปชานาติ ” หมายความว่าในสิ่งที่ควรรู้นั้น มีประการอะไร ๆ ที่ควรรู้สักกี่ประการก็ตาม ก็ย่อมรู้สิ่งนั้น โดยประการทั้งหมดนั้น
ในเวลาที่เดินอยู่ ประการที่ควรรู้ในอิริยาบถเดิน มี ๓ ประการคือ
๑. โก คจฺฉติ – ใครเดิน, นี้ก็เป็นประการหนึ่งที่ควรรู้
๒. กสฺส คมนํ — การเดินเป็นของใคร, นี้ก็เป็นประการหนึ่งที่ควรรู้
๓. กึ การณา คจฺฉติ — เพราะเหตุไรจึงเดิน, นี้ก็เป็นประการหนึ่งที่ควรรู้
:: ถามว่า เริ่มต้นปฏิบัติวิปัสสนาอย่างไร ? คำตอบมีว่า
“…จริงอยู่ พระโยคีนั้น ครั้นออกจากฌานแล้วกำหนดองค์ฌาน
ย่อมเห็นหทัยวัตถุ ซึ่งเป็นที่อาศัยแห่งองค์ฌานเหล่านั้น ย่อมเห็นภูตรูป ซึ่ง
เป็นที่อาศัยแห่งหทัยวัตถุนั้น และย่อมเห็นกรัชกายแม้ทั้งสิ้น ซึ่งเป็นที่อาศัย
แห่งภูตรูปเหล่านั้น.
ในลำดับแห่งการเห็นนั้น เธอย่อมกำหนดรูปและอรูปว่า
“องค์ฌาน” นั้น อยู่ภายใน รับรู้ได้ด้วยใจ จัดเป็น “อรูป“, (หทัย=หัวใจ) เป็นอวัยวะ เป็นต้นจัดเป็น “รูป”.
อีกอย่างหนึ่ง เธอนั้น ครั้นออกจากสมาบัติแล้ว กำหนดมหาภูตรูปทั้ง ๔ ด้วย อำนาจปฐวีกสิณธาตุ เป็นต้น ในบรรดาส่วนทั้งหลายมีผมเป็นอาทิ และรูปซึ่งอาศัยภูตรูปนั้น ย่อมเห็นวิญญาณพร้อมทั้งสัมปยุตธรรมซึ่งมีรูปตามที่ตนกำหนดแล้วเป็นอารมณ์ หรือ มีรูปวัตถุ และทวารตามที่ตนกำหนดแล้วเป็นอารมณ์.
ลำดับนั้น เธอย่อมกำหนดว่า
“ภูตรูป(ธาตุทั้ง ๔)” เป็นต้น จัดเป็น “รูป“,
วิญญาณ(การรับรู้)ที่มีสัมปยุตธรรม จัดเป็น “อรูป“…”
————————
Kuu in Po Chae
01 May 2569
